جینجر یا زنجبیل با نام علمی Zingiber officinale  گیاهی است که از دیرباز در طب سنتی برای درمان التهاب مفاصل، درد و ناراحتی معده، مشکلات هضم، تهوع ناشی از بارداری و بهبود سلامت سیستم گوارش مورد استفاده قرار گرفته است. جینجر حاوی روغن‌های فرار و ترکیباتی نظیر جینجرول، shogaol، zingerone بوده که در بین آنها جینجرول و Shogaols فعال‌ترین ترکیبات فارماکولوژیک زنجبیل به حساب می‌آیند. ترکیب جینجرول دارای خواص آنتی‌اکسیدانی، ضدالتهابی، آنتی‌ترومبوتیک و ضدسرطانی بوده و همچنین موجب کاهش حالت تهوع، کاهش قند‌خون و چربی‌خون می‌گردد.

خاصیت پایین‌آورندگی چربی‌خون: مطالعات بسیاری نشان داده است که جینجر از طریق تغییر بیوسنتز اندوژنز کلسترول به‌واسطه مهار آنزیم کلیدی در مسیر سنتز کلسترول، افزایش تبدیل کلسترول به اسید‌های صفراوی و همچنین افزایش دفع کلسترول باعث کاهش کلسترول سرم می‌شود. علاوه‌براین، جینجر باعث افزایش برداشت LDL در گردش توسط کبد شده و از این طریق در کاهش چربی خون نقش دارد.

خاصیت کاهش التهاب مفاصل: جینجرول به‌واسطه کاهش بیان NfkB و مهار سنتز سیتوکین‌های پیش‌التهابی نظیر TNF-α ، اینترلوکین 1 و 6 موجب کاهش التهاب مفاصل در بیماری‌های التهابی نظیر آرتریت روماتوئید و استئوآرتریت می‌گردد.

خاصیت کاهش حالت تهوع: خاصیت ضد تهوع جینجر ممکن است ناشی از مهار رسپتورهای سروتونین در سیستم گوارش و سیستم عصبی مرکزی باشد که موجب کاهش حالت تهوع و استفراغ  در بارداری یا بعد از شیمی‌درمانی خواهد شد.

خاصیت پایین‌آورندگی قند خون: اثر کاهش قند خون ناشی از زنجبیل در مطالعات مختلفی مشاهده شده است. مکانیسم‌های مختلفی که موجب کاهش قند خون می‌شود شامل مهار آنزیم‌های آلفاگلوکوزیداز و آلفاآمیلاز که آنزیم‌های کلیدی در هضم و جذب کربوهیدرات هستند، افزایش بیان رسپتور‌های Glut4 که موجب افزایش برداشت گلوکز توسط عضلات اسکلتی می‌شود، افزایش ذخایر گلیکوژن کبد و عضله و کاهش گلوکونئوژنز در کبد، محافظت از سلول‌های بتای پانکراس به‌واسطه کاهش استرس اکسیداتیو و التهاب و نیز افزایش حساسیت انسولین.

یافته های جدید در حال تحقیق: 

اثرکاهش وزن: مطالعات جدید حاکی از آن است که جینجر می‌تواند از طریق مکانیسم‌های مختلف در کاهش وزن موثر باشد. مهم‌ترین مکانیسم‌ها شامل فعال کردن سیستم عصبی سمپاتیک و افزایش گرمازایی و ترموژنز، افزایش لیپولیز و تجزیه بافت چربی، کاهش تجمع چربی در بافت چربی، مهار آنزیم‌های درگیر در لیپوژنز، مهار جذب روده‌ای چربی‌های رژیم و در نهایت کاهش زمان تخلیه معده و کنترل اشتها.